T. Sint Nieklaas

Sporten. Ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Met de nadruk op haat. Ik verlang ernaar fit te zijn. Maar om me na een intensieve werkdag met lood in de schoenen te begeven naar een body pump-les (waar een groep gepensioneerde dames 15 kilo aan gewichten moeiteloos de lucht in gooit, waarvoor hulde!) en ik onder prestatiedrang probeer om 1,5 kilo van de grond te krijgen – dat is gewoon niet aan mij besteed.

Ik heb overwogen om me aan te melden voor een bootcamp training. Maar nadat ik de rood aangelopen, bezwete en onder gras bedolven mensen zag rennen in de dorpskern heb ik me bedacht.

Sporten. Een eeuwige strijd, die ik meestal verlies. Tenminste, tot voor kort.

Een advertentie van een personal trainer trok mijn aandacht. Handig, dacht ik. Je bepaalt zelf op welke dagen en tijden je sport. Bij het minste teken van opgeven roept een gespierde heer of mevrouw dat je die 2 kilo óók best van de grond kunt krijgen. Geen gras. Geen groepsdruk. En dus train ik sinds 2,5 maand met een personal trainer.

En met succes! Ik ben nu een ander mens. Een sportmens. Wekelijks laat ik mezelf uitputten door mijn trainer én ik ben zelfstandig gaan hardlopen. Vorige week heb ik voor het eerst 5 kilometer gerend. Wat was ik trots en blij!

Ik kan het iedereen aanraden om te beginnen!