J. van Wijk

Helemaal ben ik er nog niet, maar als ik terugkijk naar het afgelopen jaar dan is het eigenlijk niet bijzonder maar eerder logisch dat ik nu beter in mn vel zit. Letterlijk en figuurlijk.
In de zomer van 2014 op onze vast stek in de middle of no-where in Zuid-Oost Frankrijk was ik eigenlijk prima tevreden met mezelf. Immers het gros van de mannelijke badgasten hebben allemaal zo’n organische zwemband om. Vooral m’n kinderen vonden dat er maar is iets moest veranderen. Ik was toen 39, woog zo rond de 115 kilo en met 1 meter 89 is dat wat aan de hoge kant. Maar zei ik: “okay ik ga aan de slag en rond de kerst heb ik m’n six-pack weer terug” wat uiteraard met gelach werd beantwoord. Rond de kerst was er inderdaad niks veranderd en eerder zwaarder geworden. Ik ben toen begin 2015 een aantal sportscholen afgegaan maar zag me daar eigenlijk niet echt aan de gang gaan. Met alleen sporten kom je er uiteindelijk niet, althans nu niet meer. Toen ik 20 was kon ik eten wat ik wilde en kwam geen grammetje aan. Het was wel duidelijk dat dat nu niet meer het geval was.

En het sluipt er ook gewoon in. Ik heb het de afgelopen jaren in positieve zin steeds drukker gekregen met van alles en nog wat. Kinderen, carrière in de lift (dus veel en vaak eten met klanten), allemaal mooie ontwikkelingen. Geen geld zorgen en zo vaak als mogelijk genieten op de bank met een fles rood en de nodige versnaperingen. Mijn vrouw drinkt geen rode wijn en de dag daarna is die niet meer lekker dus menig avond en weekend ging de fles op. Dat is wel wat veel maar ook daaraan raak je gewend.

Enfin. Terugkomend op de sportscholen. Ik denk dat het februari 2015 was dat ik het opeens zat was dat ik het zuur kreeg als m’n schoenen moest strikken. Ik wilde sporten maar ook begeleiding met betrekking tot voeding. Nou weet ik m’n hele leven al wat goed of slecht voor je is maar een stok achter de deur in de vorm van coach en bijpassend voedingsadvies is gewoon nodig om in ieder geval te starten.

Volgens mij heb ik gegoogeld op “Personal training + Hoeksche Waard”. Dan kom je van alles tegen. Mijn oog viel op het verhaal van Kelby dat ze mee had gedaan aan het TV programma “Obese” als personal trainer. En ik bedoel het niet flauw, maar ik dacht als Kelby iemand met Obesitas op het rechte pad kan krijgen dan moet dat bij mij zeker lukken. Toen nog niet wetende dat ik met 117,5 kilo en een BMI van 35 ook obese was.

Na een intake gesprek en een week lang m’n toenmalige eetpatroon in kaart te hebben gebracht, ben ik op 4 mei 2015 begonnen. Eén uur small group training op maandag en een uur boxing bootcamp op donderdag. Iedere week menu suggesties van Kelby. Zeker de eerste paar maanden heb ik me zoveel mogelijk aan de menu’s gehouden. Op een zeker moment ben ik er mn eigen interpretatie aan gaan geven wetende wat ik wel en niet moet eten en drinken.

Als ik nu terugkijk is er qua eten niet heel veel veranderd. Met name de verhoudingen zijn anders en ik maak nu veel meer zelf in plaats van saus uit een potje of zakje. De grootste verandering zijn dat ik veel minder koolhydraat rijke voeding ben gaan eten. Weinig brood, weinig pasta’s, rijst etc…Honger heb ik geen moment. Eigenlijk eet ik heel de dag door maar gewoon gezond. En waar ik vroeger een fles wijn opdronk, drink ik nu een pot thee. Dat houd je ook bezig en je blijft er nog fris bij ook.

Het afvallen ging eigenlijk vanaf het begin af aan heel goed. Eerst wat langzaam, een kilo per week of zo maar al gauw ging dat naar 2 en soms 3 kilo per week. Zelfs op vakantie in Istanbul blijven sporten en nog eens 2,5 kilo in 3 weken verloren.

Inmiddels is het februari 2016 en zit op de 91.5 Kg en is m’n BMI 25,4. Ik zeg nog twee á drie kilootjes en dan is het mooi. Eigenlijk zie ik wel hoe het gaat. Het sporten is heerlijk verslavend en het “nieuwe” eten is een gewoonte geworden. Het duurde even voordat ik me er toe heb gezet maar geen moment spijt van gehad.